فنجان فراموشی را

سر می کشم

گذشته را به باد

می سپارم

بادبادکهای خیال را

پر و بالی میدهم

ورویای فردا را

به دوش می کشم

دل سپرده ام

به سکوت وحش

به خشم و هیاهوی فرو مانده

در بغض طبیعت

دل سپرده ام به کویر

به تمام شیار های مانده

در برهوت بیکسی

به آنجا که پر است

از سکوت، همهمه و جادوی طبیعت

دل داده ام به آوای حزین نی

چون بغض آتشینی

مانده در گلو